Czy należy turlać w sytuacjach społecznych (np. zastraszanie, targowanie
się), czy jednak odgrywać? Czym różni się odwaga Gracza od odwagi jego
postaci? Tekst o wykorzystywaniu mechaniki gier RPG do określania,
gdzie kończy się Gracz a zaczyna postać.
Oto moja kolekcja intryg w RPG, przedstawiona w abstrakcyjnej formie. Zbudowałem ją, szukając wspólnych mianowników w setkach opublikowanych przygód do przeróżnych systemów. Chroni mnie to przed zbyt częstym wpadaniem w utarte koleiny. Może was też ochroni.
Niniejszy tekst powstał za sprawą polemiki na łamach forum Tawerny RPG, a wnioski w nim zawarte zostały poruszone w wątku. Pragnę w związku z tym podziękować wszystkim uczestnikom dyskusji, a także Maxowi Smirnovowi za celne uwagi.
Przemieszczające się wielkie masy ludzkie stanowią niezwykle kolorowe, dynamiczne i pełne napięcia środowisko, w którym rozgrywają się małe i duże ludzkie dramaty. Dlatego też motyw wielkiego exodusu, przesiedlenia czy migracji może być znakomitym tłem przygody.
Graczocentryczność można najprościej opisać jako metodę prowadzenia gry, w której MG za podstawę procesu tworzenia scenariusza, a następnie prowadzenia sesji przyjmuje oczekiwania graczy oraz sprawy związane z życiem ich postaci.
Oto stworzona na łamach forum Tawerny RPG lista typów Mistrzów Gry, scharakteryzowanych na podstawie skojarzeń z elementami świata i gry Warhammer 40.000.
MG czasem, rzadko, przeprowadzają eksperyment, w którym gracze wcielają się w samych siebie. Oto propozycja, jak można ciekawie rozpocząć tego rodzaju eksperyment. Chodzi o wzięcie graczy z zaskoczenia.
Kilka uwag na temat ostatecznego rozwiązania. Propozycja zasad, kiedy i w jakich warunkach zabijać postacie graczy i jakie postawić tu limity. Zabicie postaci ukazane jako narzędzie, które można stosować lepiej lub gorzej.
Postać będąca nałogowym hazardzistą to doskonałe narzędzie w rękach MG. Sprytny Mistrz łatwo sprowadzi na nią zagładę, i jeszcze łatwiej wciągnie w intrygę sesji.
