Tokyo Gore Police, reż. Yoshihiro Nishimura

Tôkyô zankoku keisatsu, sci-fi/gore, Japonia 2008

W odróżnieniu od amerykańskiego gore, który lubi udawać realizm, japońska odmiana gatunku nurza się niskobudżetowych rozwiązaniach nadających filmom klimatu groteskowego snu oprawionego w jakąś tam pretekstową fabułę. W przypadku TGP mamy do czynienia ze sprywatyzowaną policją w Tokio, która zastąpiła mało wydajną policję państwową. Nowi policjanci stanowią kuriozalną organizację freaków ubranych w stroje z pogranicza wdzianka Vadera i samurajskiej zbroi, a ich naczelnym celem jest walka z "inżynierami": ludźmi, którzy postanowili poddać się cielesnemu przetworzeniu w dziwaczną pół-maszynę, by siać nieskrępowane zniszczenie. Główna bohaterka to Ruka, laska wyszkolona specjalnie do walki z inżynierami, a gra ją japońska modelka Eihi Shiina. (Nasuwa się skojarzenie z karierą Paris Hilton, którą można zobaczyć w amerykańskich slasherach, gdzie zwykle groteskowo ginie). Pościg Ruki za inżynierami obfituje w starcia nie tylko krwawe, ale zobrazowane z wręcz medyczną skrupulatnością. Ruka nie ustaje w walce, inżynierowie też mają swoje plany: równolegle widać działania głównego złego, który tworzy sobie armię. To gromada dziwadeł, przy których menażeria doktora Moreau stanowi definicję normalności. Jak zwykle bywa w kinie klasy B, wszystko dzieje się w atmosferze powagi, miejscami wręcz patosu; zresztą to właśnie z powodu napięcia między egzaltacją a niedorzecznością i kiczem chorobliwie krwawe kino ma rzeszę fanów.

Tokyo Gore Police to film wytrącający krytykom broń z ręki. Można by go skwitować dwoma słowami – orgia debilizmu – i zamknąć temat. Fabuła absurdalnie śmieszna, akcja spod znaku Power Rangers. Znawcom gatunku wystarczą dwa słowa: Machine Girl Iguchiego to ewidentny pierwowzór TGP (bardziej niedbale zrobiony). Normalni ludzie takie kretyństwo wyłączają po 10 minutach. Eksploratorzy kiczu mogą tu jednak odnieść niebanalne korzyści, w cały ten bzdurny sztafaż wrzucono bowiem wiele interesujących motywów, które sprawiają, że TGP owszem, jest filmem głupim, ale jednocześnie autorskim i oryginalnym.

W tę dziwną tkaninę wbito sporo szpilek. Przez cały film przewija się wątek samookaleczeń. Ruka tnie się bezlitośnie po rękach w chwilach przypływu melancholii, a w TV lecą reklamy Wrist Cuttera G dla dziewcząt („it’s cute!”), katany („cuuuts well!”) z człowiekiem tnącym się na różne sposoby czy groteskowa reklama społeczna przeciw (chyba przeciw...?) seppuku. Są też krwawe spoty prywatnej policji, na których dzieci grają w piłkę głową przestępcy. Te minifilmiki działają tu tak samo jak w filmach Verhoevena, gdzie piętnastosekundowy spot mówi o charakterze pokazanego świata więcej niż półgodzinna akcja walki z przestępcami (Robocop) czy walenia do robali (Żołnierze kosmosu). Przychodzi też na myśl Hardware i krótkie, jakby punkowe, epatujące absurdalną agresją ni to wideoklipy, ni to wiadomości w telewizorze.

Konwencja estetyczna łącząca kino klasy B z eskpresjonizmem, dziwaczne przyspieszenia z animacją poklatkową, sprawia miejscami wrażenie surowości, w której różne elementy scen stają się emblematami, symbolami. Czy ma sens symboliczne odczytywanie japońskiego gore? Czemu nie, jeśli służy rozumieniu japońskiej tradycji (która niedawno tak łatwo wchłonęła cyberpunk z opowieściami o ciele-maszynie) pokazującej ośmiornice gwałcące córki rybaków i mitologiczne hybrydowe stworzenia. Filmowe hybrydy - inżynierowie - to też kolekcja jak ze snu psychoanalityka. Kobieta o ranach na piersiach i krokodylej paszczy w miejscu waginy. Człowiek ze strzelającym fallusem. Facet z lufami zamiast oczu i wyeksponowanym mózgiem. Kobieta o ostrzach zamiast amputowanych rąk i nóg. Wreszcie kobieta-tapicerka przypominająca wyściółkę fotela, bez głowy i kończyn, za to z genitaliami, z których leją się potężne strugi moczu, wystawiona na pokaz w podziemnej dekadenckiej knajpie... Czy to nie za dużo? Cóż. Gore to kicz, a istotą kiczu jest pokazywanie za dużo.

I nie chodzi o to, że te reklamy, klipy, umowne konwencje przedstawień, symbole – że to wszystko samo przez się coś znaczy, czegoś uczy. Sądzę raczej, że w tej krwawej krainie jak z gorączkowego majaku wyobraźnia widza znajduje dobre pole gry. Gry w co? To zależy od widza.